زُرارَة بن اَعْیَن بن سُنسُن شَیبانی کوفی
زُرارَة بن اَعْیَن بن سُنسُن شَیبانی کوفی، (حدود ۷۰ – ۱۴۸ یا ۱۵۰هجری قمری)
ایشان از دانشمندان و بزرگان شیعه بودند که از اصحاب و صحابه خاص امام باقر(ع) و امام صادق(ع) و از بزرگترین فقها و متکلمان شیعه بودند.
امام جعفر صادق(ع) او را از برترین اصحاب خود برشمرده است. زراره از خاندان آل اعین است که افراد بسیاری از این خاندان جزو اصحاب ائمه(ع)، راویان بزرگ و فقهای شیعه بودهاند.
گویا زراره تألیفات فراوانی داشته؛ اما در آثار علم رجال، تنها نام کتاب الاستطاعة و الجبر و العهود، ذکر شده است.
از زراره حدود سه هزار حدیث ، نقل شده که حدود ۱۲۰۰ حدیث را به طور مستقیم از امامان نقل کرده است.
فرزندان و برخی از برادران زراره، از اصحاب امام صادق(ع) و امام باقر(ع) و از محدثان شیعه بودند.
همچنین ایشان جزء اصحاب اجماع است (افرادی که بین علمای شیعه بسیار معتبر هستند و تمام روایت هایی که نقل میکنند اعتبار دارد)،
امام صادق(ع) او را از برترین اصحاب خود برشمرده است.
درباره زرراه روایاتی از اهل بیت وارد شده است؛مانند روایات، مشتمل بر مدح او که اخبار در مدح زراره از ائمه اطهار(ع) به حد تواتر ( فراوان) است که گاهی از او تعبیر به یکی از اوتاد زمین و اعلام دین وگاه به یکی از سابقین و مقربین وگاه به نگهبان دین و امین بر حلال و حرام شرع مبین نمودهاند.
امام باقر(ع) در روایتی فرمود: لَوْ لَا زُرَارَةُ لَظَنَنْتُ أَنَّ أَحَادِيثَ أَبِي (ع) سَتَذْهَبُ. اگر زراره نبود احادیث پدرم از میان میرفت.
استفاده قرار گیرد.
